ВО ИМЯ АЛЛАХА МИЛОСТИВОГО И МИЛОСЕРДНОГО
ﺑﺳﻡ ﺍﷲ ﺍﻟﺭﺣﻣﻥ ﺍﻟﺭﺣﻳﻡ
Аллах в переводе на русский - Бог, Господь, Всевышний

НДП ВАТАН tatar halyk firkasy. Rahim itegez!


ОТКРЫТОЕ ПИСЬМО ПРЕЗИДЕНТУ РФ ПУТИНУ О ПРЕДОСТАВЛЕНИИ ЯЗЫКАМ КОРЕННЫХ НАРОДОВ РФ СТАТУСА ГОСУДАРСТВЕННЫХ ЯЗЫКОВ РФ https://irekle-syuz.blogspot.com/2015/05/blog-post_72.html

ХОРМЭТЛЕ МИЛЛЭТТЭШЛЭР ПОДДЕРЖИМ СВОЕГО ТАТАРСКОГО ПРОИЗВОДИТЕЛЯ! ПЕРЕЧЕНЬ ТАТАРСКИХ ФИРМ. СПИСОК ОТКРЫТ!

l

УЯН ТАТАР! УЯН! стихотворение

http://irekle-syuz.blogspot.ru/2015/07/blog-post_79.html

зеркало сайта https://ireklesyuzweb.wordpress.com/

Азатлык Радиосы

среда, 22 июля 2015 г.

О строительстве турками и крымскими татарами Волго-Донского канала в 1569 году

http://yvision.kz/post/523191

О строительстве турками и крымскими татарами Волго-Донского канала в 1569 году.

Волго-Донской судоходный канал имени В. И. Ленина начали строить крымские татары и турки в 1569 году, для этого турецкий султан Селим II выделил 22 000 турецких солдат, а крымский хан Девлет Гирей  80 000 татар. Современный канал имеет длину 101 км, уклон канала 0,29 м/км.
ЯКОВ РЕЙТЕНФЕЛЬС «СКАЗАНИЯ СВЕТЛЕЙШЕМУ ГЕРЦОГУ ТОСКАНСКОМУ КОЗЬМЕ ТРЕТЬЕМУ О МОСКОВИИ», 1671-1673 гг.
«….На Гирканском море города Астрахань и Тарки обладают довольно хорошими гаванями, хотя они до сей поры мало посещаются судами. Более частым поездкам по этому морю препятствуют не столько мелководные места, песчаные отмели и почти постоянные бури, сколько неукротимые татарские морские разбойники…
…Несколько лет тому назад перекопские татары, желая проложить себе дорогу в Каспийское море, попытались было при помощи главным образом турок соединить эту реку каналом с Волгою, но мосхи, уничтожив турецкий флот, разбили наголову также и их сухопутное войско, в котором насчитывалось 80000 татар и 25000 турок…».
ИОГАНН ТУНМАНН «КРЫМСКОЕ ХАНСТВО», 1777 г.
«…При этом правлении Бессарабия в значительной степени лишилась жителей. Команы и валахи жили еще там, но в небольшом количестве. Поэтому в 1569 г. было туда перевезено 30 000 астраханско-ногайских семейств, которых османы и крымские татары увели с Волги, после того как их попытка соединить эту реку каналом с Доном потерпела крушение. Это те ногаи, которых теперь называют будшакскими татарами. Они составляют самую значительную часть населения страны. Также живет здесь еще много валахов в городах и в деревне, особенно по берегам Дуная и Днестра. Есть еще и команы; один священник, посланный к ним в 1706 г. из Тырнова в Венгрии, нашел их еще добрыми католиками.
Буджакские татары получили это название от местечка Буджак на Днестровском лимане, бывшего первоначально их главным городом. Их два наиболее значительных рода (по сведениям Кантемира) — Орак-Оглы и Орумгет-Оглы. Они могли выставить от 30 до 40 000 воинов; они очень неспокойны и свободолюбивы; всячески они старались свергнуть владычество османов и крымского хана, которому были предоставлены османами: они часто поднимали восстания и стремились оставить эту страну, которая им не нравилась вследствие недостатка воды и соседства османов…».
Фото: "Ногайская юрта".

ЭВЛИЯ ЧЕЛЕБИ «СЕЙАХАТНАМЕ», XVII век

«…. СТОЯНКА ТЮРК-OP. ЛАГЕРЬ ИСЛАМА
Это место — Тюрк-Op, или Османский ров. Происхождение этого названия таково.  Чтобы отомстить шаху Ирана в 976 (1568-69) году, в эпоху правления султана Селима II, по предложению и стараниями великого везира Соколлу на кораблях из Черного моря был направлен арсенал, дабы снабдить боеприпасами и всем необходимым Оздемир-оглу Осман-пашу, Хадима Джафер-пашу, Джигал-заде и Ферхада Коджа-пашу, оборонявшихся в крепостях Ширван, Шемаха,  Демир-капу и Баку. От Азова по реке Дон на судах и чайках [они] прибыли к тому месту, где река Дон сближается с рекой Волгой. Для того чтобы прокопать [канал в] междуречье Дона и Волги протяженностью в один день пути и заставить слиться обе реки, Черкес Касым-паша, правитель города Кафы, и крымский хан Семиз Мухаммед-Гирей привели сюда войска Валахии и Молдавии — в целом стотысячное войско, — такое, что его и земля не носит, а также [привезли] несколько сотен тысяч лопат и мотыг, топоров, кирок и совков, сотню пушек шахи и т. п. Все это, вместе со стотысячным войском ислама, стояло на берегу реки Волги — на том самом месте, называемом Великий ров, где мы теперь расположились на ночлег.
Прежде всего, чтобы обезопасить себя со стороны неприятеля, они устроили громадный укрепленный лагерь. Все воины ислама вошли в этот лагерь и начали раскапывать один из рукавов реки Волги. Ровно через восемь месяцев они раскопали пространство между реками Волгой и Доном, а по правую и левую стороны насыпали земляные валы, [взгромоздившиеся] наподобие гор. И река Дон устремилась вперед ровно на два перехода. Когда же оставалась только узкая перемычка — всего на два часа пути, — мешающая обеим рекам слиться воедино, татары поколебали наше войско [вредным] слухом. И в смятении оно пало духом, говоря: «Когда же сольются эти две реки? Когда мы, выйдя отсюда на кораблях, достигнем Каспийского моря, а потом доберемся до Демир-капу, Ширвана и Шемахи?» И однажды воины сказали: «Того и гляди враги пойдут на нас или разразится свирепая буря!» — и ими овладели страх и паника.
Ислам II Герай (справа) и Осман-паша Оздемироглу.
И тогда, бросив на месте этого Тюрк-Ора все свои боеприпасы, снаряжение, все пушки и прочие предметы, Касым-паша воззвал о помощи. Не увидев ниоткуда помощи и поддержки, он пустился бежать степью Хейхат и через десять дней и десять ночей достиг острова Тамань. А если бы он копал еще десять дней, то один из рукавов реки Волги слился бы с рекой Доном. Тогда от Азова на крупных судах рекою Доном можно было бы выйти в реку Волгу, а оттуда в Каспийское море. Тогда легко было бы доставить воинам ислама всевозможные боеприпасы и порох, а корабли нашего военного флота дошли бы до Каспийского моря. И тогда легко было бы завоевать крепости и области Ганджа, Ширван, Шемаха, Шабуран, Ниязабад, Демир-капу, Баку и Гилян, после чего выгнать оттуда порочно живущих  кызылбашей. Однако такова мудрость всевышнего повелителя: «Человек предполагает, а бог располагает».
И вот мы осмотрели этот выкопанный ров. Его края обрывисты и глубоки, словно [это] долина ада, так что человек не отважится заглянуть вниз. По обеим сторонам насыпаны земляные валы, словно горы, возносящие свои вершины к небу. Ныне в этом рву выросли на редкость толстые деревья. В наиболее суровые зимы во рву селятся калмыки. Если бы по этому [искусственному] руслу потекла река Волга, степь Хейхат сделалась бы благоустроенной.
Что же касается арсенала султана Селима II, то стоимость его заставили возместить Соколлу Мехмед-пашу. А Мехмед-паша приказал повесить Семиз Мухаммед-Гирея на базаре в крепости Кафа, однако татары не задержали его, дали ему возможность бежать
В общем сей ров, или траншея, — место весьма поучительное. По причинам, [о коих сказано выше], он и называется «Тюрк-Op» — Турецкий ров…».
Рисунок Густав-Теодор Паули "Крымские татары".
1569 г. ноября 21. — «Речи» Семена Елизарьева, с. Мальцева о походе татар и турок под Астрахань.
«….И стояли, государь, на Переволоке 2 недели, пытались копать и катарги волочити — ино, государь, их мочь не взяла копать и катарги волочити. И пришли на пашу турки с великою бранью: «И ты то манил, что мочно Дон с Волгою спустити в одно место, и мы нынеча твою ману видели — всею Турского землею во 100 лет того не зделати, довел еси государя убытки и сорома». И царь Крымской с Переволоки и сам хотел воротитца и пашу со всеми людми ворочал. И приехали, государь, в те поры из Асторохани астороханских людей з 200 человек и учали паше говорити: «Катарги ваши ненадобе, мы тебе судов привезем сколко вам надобе, болши вашего». И паше, государь, стало от них добре за честь и лудчим их людем шубы давал, а иным кафтаны и ферези и денги, и отпустил их по суды, а велел всем им быти и з суды на старом городище и сказал им, что салтан прислал всем астороханским людем и нагаем великое свое жалование. И сентября, государь, в 2 день пошли к Асторохани, а катарги и болшой наряд в Азов воротили; а турок от паши конных людей, бранясь с ним, болши 5000 воротились…».
 

Политолог рассказал об интриге на выборах в Татарстане

http://proufu.ru/news/novosti/vlast_i_biznes/politolog_rasskazal_ob_intrige_
na_vyborakh_v_tatarstane/?_utl_t=fb

Политолог рассказал об интриге на выборах в Татарстане



Политолог рассказал об интриге на выборах в Татарстане
13 сентября в Татарстане пройдут выборы президента республики. Политолог Руслан Айсин считает, что главной интригой на этих выборах будет процент поддержки нынешнего лидера региона Рустама Минниханова.
«Лидером предвыборной гонки по праву считается нынешний исполняющий обязанности президента республики Рустам Минниханов, – рассказал Proufu.ru Руслан Айсин. – Его моральный авторитет и политический вес в татарстанском обществе неоспорим. Собственно говоря, за пять лет, что он руководит республикой, Минниханов доказал, что он не только политически производный от своего предшественника Минтимера Шаймиева, а вполне самостоятельная фигура. Из хозяйственника-менеджера, как он себя изначально позиционировал, будучи премьером правительства, он вырос в большого политика федерального уровня
Стоит сказать, что Татарстан, который борется с Москвой за сохранение статуса «президент», имеет желание продемонстрировать центру, что его, президента, население поддерживает всецело и требования эти небезосновательны. Что будет одним из аргументов в политическом торге с федеральным центром. Трудно ожидать какой-то интриги, борьбы на этих выборах. Единственная интрига – сколько процентов наберет Минниханов. Думаю, свои 85% он получит.
Конечно, оппозиция будет говорить о подтасовках, нарушениях во время собственно процесса голосования. Без административного ресурса не обходятся ни одни выборы, это надо признать. Но в данном случае они никак не могут повлиять на исход голосования, могут лишь слегка подправить статистику. Еще три кандидата выдвинуты федеральными партиями: Хафиз Миргалимов (КПРФ), Рушания Бильгильдеева («Справедливая Россия») и Руслан Юсупов (ЛДПР). Наиболее раскрученный и известный из этой троицы лидер татарстанского КПРФ Миргалимов. У него есть небольшой ядерный электорат в 3-5%. Остальные кандидаты вряд ли наберут больше него».
Константин Калачев
«На Минниханова надо равняться всем губернаторам и особенно главам национально-территориальных образований, – считает политолог Константин Калачев, руководитель «Политической экспертной группы», –Минниханов – реальный драйвер развития Татарстана и очень популярный в республике человек». Калачев также не сомневается в том, что 13 сентября президентом Татарстана выберут Рустама Минниханова.

Фәүзия Бәйрәмова, 1996 ел Ачлык

Ачлык

                                    Ачлык

  Бу мәкалә 1996 елның май аенда язылган иде, ул 1998 елда минем “Дәверләр күчешендә” дип аталган китабымда дөнья күрде. Шул язманы укучыларга да тәкъдим итәм. (Автор.)

  Минем ачлык тоткан көннәрем турында беркайчан да язганым булмады. Ул вакытта кичергән тән һәм җан газапларын искә төшерү дә авыр иде минем өчен. Читтән карап торучыларга, бәлки, ул хәлләр бер тамаша гына булып тоелгандыр; минем өчен исә ул ачлык бөтен дөнья каршында тереләй сират күпере кичү белән бер иде. Миңа нәтиҗәгә ирешмичә туктарга да, ул күпердән егылып төшәргә дә, кире чигенергә дә ярамый иде. Артта – милләт, аста – җәһәннәм, алда ирек иде. Һәрхәлдә, мин моның шулай икәнлегенә ышанып кергән идем сират күперенә...
  1991 елның 14 май иртәсе иде. Кичтән Татарстан Югары Советында Татарстанда Россия Президентын сайлаулар буенча карар кабул ителде. Депутат буларак, мин һәм тагы берничә кеше бу карарга каршы чыгып карадык, әмма нәтиҗәгә ирешә алмадык. Мин моны кич белән урамга җыелган халыкка чыгып әйттем. Халык ярсый, ризасызлыгын белдерә, әмма карарны үзгәртә алмый. Нишләргә?! Зиһенемне ярып, бер уй үтте – ачлык игълан итәргә! Татарстанда Россия Президенты сайлаулары үтәргә тиеш түгел! Россия тарафыннан көчләп тагылган, Югары Совет тарафыннан мыштым гына кабул ителгән бу хурлыклы афәтне җиңәргә минем кулымда гаскәр дә, корал да, байлык та юк. Минем кулымда – үз гомерем генә. Ирек өчен мин бары тик үз гомеремне генә корбан итә алам...
  Һәм эссе май иртәсендә, урындык алып, Казан уртасындагы буш мәйданга, Югары Совет бинасы каршына мин берүзем чыгып утырдым. Соңыннан бу мәйдан илле мең халык белән тулар, аларның “Азатлык!” дип кычкыруларыннан тирә-яктагы йортлар тетрәп торыр, минем яныма ачлыкка тагы егермегә якын милләтпәрвәр килеп утырыр... Ә хәзергә мин берүзем. Дөресен әйтим, мин 14 көн ач торырмын, 17 килограмм авырлыгымны югалтырмын, шушы ачлык аркасында мәңглек чир-хасталар алырмын, дип уйламаган идем. Янәсе, Югары Совет шушы көннәрдә үк бу мәсьәләне яңадан карый да үз карарын үзгәртә имеш... Ә депутатлар, минем бер ялгызымны мәйдан уртасында калдырып, шул көнне үк өйләренә кайттылар да киттеләр. Һәм алар яңадан сессиягә җыелганчы, 14 көн буе кояштан кагаеп, төннәрен өшеп, хурлауларын да, зурлауларын да күреп-ишетеп, мин мәйдан уртасында аларны көттем...
  Ул көннәрдән соң инде 5 ел гомер үткән...
  Менә мин тагы үзем моннан 5 ел элек ачлык игълан иткән Ирек мәйданына киләм. Мәйдан буш... Җаннар буш... Татарстан бәйсезлеге өчен ач яткан көннәремдә минем яныма мәктәп балалары килгән иде. Алар миннән: “Апа, сез ни өчен ач ятасыз?” – дип сорадылар. “Сез ач булмасын өчен”, - дип җавап биргән идем. Менә бүген бу мәйданга килгәндә генә дә ничә кеше хәер сорап, тилмереп, кулларын миңа сузды. Биш ел элек мондый хәл юк иде бит. Ачлар, ялангачлар, фәкыйрьләр күп. Я, Аллам, шушы хәлләрне күрер өчен мин мәйданда 14 көн буе кибеп ач яткан идеммени?!
  Башымны иеп, тизрәк мәйданнан чыгып китәм. КАИ бинасына эленгән Россия байрагы күзгә керерлек булып шапылдый. Кайчандыр ак әбиләр тезелеп намаз укыган мәйданнан өерелеп кара каргалар көтүе күтәрелә... Биредә җанга татлы “Азатлык!” сүзен кара каргалар каркылдавы алыштырган икән инде...
  ...Без ул вакытта 27 майга кадәр депутатларның яңадан сессиягә җыелып, Россия Президентын Татарстанда сайлаулар буенча карарны яңадан карауларын көттек. Ул төнне мин йоклый алмадым. Кичтән үк мәйдан халык белән тулы иде, берәү дә китми, таң атканын, сессия башланганын көтәләр. Мин, зур хәрефләр белән тырнап, сессиядә укыячак белдерүемне әзерлим. Кулларымның хәле юк, каләмем төшеп-төшеп китә... Кичтән өйдән чиста өс-башларымны китерделәр, мине юындырып, киендереп, сессиягә әзерлиләр. Мин басып та, утырып та тора алмыйм, җил иссә дә, аварга торам... Әмма сессиягә керергә, соңгы сүземне әйтергә кирәк. Россия Президенты Татарстанда сайланырга тиеш түгел! Без – бәйсез дәүләт, шушы бәйсезлек хакына мин хәзер үрмәләп булса да залга керергә, карарны үзгәртерлек сүзләрне депутатларга әйтергә тиешмен.
  Мине залга күтәреп алып керделәр. Бөтен мәйдан мине елап, җырлар һәм “Азатлык!” белән озатты. Кулыма йөрәгемне тотып, мин соңгы сугышка кердем...
  Ул залда мин 6 сәгать бөгәрләнеп, сүз көтеп утырдым! Иреннәрем кара янды, күзләрем күрмәс, аякларым йөрмәскә әйләнде. 14 көн мәйданда ачлык тотканнан соң, мин Югары Совет залында 6 сәгать буе сүз биргәннәрен көтеп утырдым. Депутатлар ике тапкыр тәнәфес ясап, ашап килделәр. Ул көнне өйләгә борчак ашы булган, аның бөтен бинага таралган исеннән башларым әйләнде, мин Аллаһтан сабырлык, бары тик сабырлык сорадым. Минем әле сүзем әйтелмәгән иде, миңа еларга да, егылырга да, хәтта үләргә дә ярамый иде...
  Минем соңгы сүзем бик сабыр, бик үтемле, шул ук вакытта үзәк өзгеч тә булырга тиеш иде. Һәм мин залдагы татар депутатларының йөрәкләренә мөраҗәгать иттем. Бу минутларда мин алар өчен газиз аналарын да, сөекле балаларын да, кыз туганнарын да, сөекле ярларын да хәтерләтергә тиеш идем. “Без бит татарлар, бер ата-ана балалары, сез мине аңларга тиеш, аңлагыз, ярдәм итегез, туганнарым!” Күзләренә карап, йөрәгем шулай дип өзгәләнде, телем алдан әзерләнгән тыныч, эирәк сүзләрне сөйләде. Ул вакытларда миңа кайдан көчләр килгәндер – белмим... Мин егылмадым, һәр сүзем ачык, аңлаешлы булды, залда утыручы татар ирләренең күзләрендә минем белән горурлану да, шул ук вакытта мине туганнарча кызгану, ярату да сиздем мин...
  Әмма залда татарлар гына идеме соң? Мин чыгыш ясап бетерүгә, рус милләтендәге хатын-кыз депутат трибунага атылып менеп, мин сөйләгәннәрне пыр туздыра, коткы тарата башлады. Имеш, мин сугышка чакырам, халыкларны бутыйм, имеш, тегеләй, имеш, болай... Бу чыгышын алдан әзерләгән булган, минем чыгышым да шундый ярсулы булыр, дип, алдан ук аны юк итәргә план әзерләп куйган. Чиләкләп минем өскә пычрак атуын тыңлар торырга инде рәтем юк иде. Дөнья кинәт кенә кап-караңгы булды, мин, оеп, шул караңгылык эченә ава барганымны тойдым... Аның соңгы сүзләрн мин ишетмәдем, тизрәк үземне залдан алып чыгарга куштым. Миңа бу марҗа каршында егылырга ярамый иде, ә егыласымны мин сиздем. Үз аягым белән, башымны горур тотып, залдан чыгып киттем, зал белән фойе арасындагы кечкенә аралыкта мин сындым – аңымны җуеп, идәнгә аудым. Калганнарын кешеләр сөйләве буенча гына хәтерлим... Татар депуталары ул хатынга сөйләп бетерергә ирек бирмәгәннәр – трибунадан куып төшергәннәр. Шул ук татар егетләре, соң булса да, карарны үзгәрткәннәр, “Россия Президентын сайлаулар Татарстанда рәсми рәвештә уздырылмый”, дигән яңа карар кабул иткәннәр.
  Бу инде җиңү иде! Бу барыбызның да җиңүе иде. Бигрәк тә халык җиңүе иде бу, 449 елдан соң татар милләтенең чит мәмләкәт патшасыннан баш тартуы иде! Халык җиңүе, дим, чөнки ул көннәрдә безнең белән бергә меңләгән татар эссе май кояшы астында янды-көйде, төннәрен чиратлап безне саклады, көндезләрен карагруһ урысларга һәм маңкорт татарларга тарих дәресләре бирде, “Азатлык!” кычкырып, мәйдан тотты. Татар шул көннәрдә уянды, аңа көч-гайрәт керде, горурлыгы кире кайтты, зирәклеге ачылды. Һәм җиңде. Аннан соң шул көчле дулкында, җиңү дулкынында, бәйсезлек буенча референдум уздырып ташлады, моңа кадәр коллыкта яткан һәр күзәнәк терелде, хәрәкәткә килде, бердәм ташкын булып, ургыла-кайный башлады. 1992 елның 21 март референдумында тагын бер тапкыр җиңү яуланды: “Без – бәйсез дәүләт!” дип бөтен дөньяга белдерелде. Аннан – яңа Конституция, яңа өметләр, яңа офыклар... Ачлык мәйданында уянган дәрт, ялкын, омтылыш әнә шулай берничә ел безне ташкындай алга алып барды әле...
  Мин ул елларның һәр көнен, һәр вакыйгасын истә тотам, Казан хәлләренә Мәскәүнең нәрсә белән җавап биргәнен дә хәтерлим. Татарны яңадан авызлыклар, тәртәгә кертер өчен нинди мәкерле эшләр алып барылганлыгын да беләм. Һәм бер көн килеп татарга: “Уен бетте, агайлар!” – дип әйткәннәрен дә беләм. Уен бетте, агайлар! Шаярдыгыз, шауладыгыз, кәгазъләр яздыгыз, “Азатлык!” кычкырдыгыз, инде хәзер безнең ШАРТЛАРНЫ да тыңлагыз.
  Кайда – куркыту, кайда янау, кайда сыйпау, кайда сыйлау, кайда майлау, кайда җайлау, кайда сату, кайда – сатылу... Халыкның аңлаганы аңлый, аңламаганы – юк... Милләт сират күпере уртасында туктап кала. Артта – коллык, аста – тәмуг, алда - ... Анысын милләт күрми, милләтнең күзләре бәйләнгән...
  Дөнья барыбызны да сыный...
  Сынатсаң – гомерең, ыруың, милләтең, дәүләтең белән түлисең...
  Хаклык җиңелсә дә - җиңә, фаҗигасы, гыйбрәте белән җиңә...
  Ачлык көннәрендә безнең битләребезгә төкереп-төкереп киткән марҗаларның бүген кайберләре Казан урамнарында хәер сорашып утыралар. “Татарстанга үз армиясе кирәк түгел!” – дип әйтүчеләрнең бердәнбер газизләре бүген ерак Чечня җирендә җан биреп ята...
  Миннән еш кына: “Барысы да иске эзенә төште бит, бу ачлыкка чыгып ятуыгызга үкенмисезме соң?” – дип сорыйлар. Бигрәк тә урыс-яһүдләр шулай төрттереп алырга яраталар. Янәсе, бәйсезлек булмады, милләт күтәрелеп китә алмады, халык сайлауларда үземне аяк астына салып таптады, янәсе, шулай булгач, нигә кирәк иде инде ул 40 яшьлек татар хатынының ачлыгы? Минем үкенүемне көтәләр. Үз халкымнан зарлануны көтәләр. Юк, үкенмим мин, әфәнделәр! Дәүләт, дип, мәйданнарда ач ятканым өчен дә, биш ел буе парламентта анам телендә сөйләгәнем өчен дә, шушы бәхетсез милләт баласы булганым өчен дә, аның бәхете өчен көрәшкә чыкканым өчен дә, халкымның адашып-саташып өстемнән чыгып киткәне өчен дә үкенмим дә, үпкәләмим дә, рәнҗемим дә. Бу – мин үтәсе юл иде, бу – минем сират күперем иде, бу – минем көрәш юлым, язмышым иде... Кемдер башларга тиеш иде, кемдер дәвам итәр, кемнәрдер милли байракны бездәгедән дә югарырак күтәрә алыр. Аллаһ насыйп итсен!
  Бу өметсезлекләр, авырлыклар, каралык вә явызлыклар вакытлы гына булсын иде. Чөнки дөньяны иман, өмет, хаклык кына яшәтә ала. Иң мөһиме – рухи ачлыкка, рухи гариплеккә калмыйк. Аңлый алмыйча карап торам – кайчандыр ачлык мәйданында янәшә ятканнар бүген бер-берләрн талый. Берәүләрнең бушка эшләүләре, фәкыйрьлекләре, күз яшьләре, бәхетсезлекләре хисабына икенче бер татар бүген череп байый. Мәчетләр тирәсендә ыгы-зыгы, талаш, чалма-чапан кигән мулла-мунтагайлар бүген жириновскийлар белән кочаклашып чәй эчә... Милләт, дәүләт кебек изге төшенчәләр тирәсендә сүз уйнашы бара... Кешенең кадере юк, акылның кадере юк, вөҗданның кадере юк...
  Бу куркыныч, гарип күренешләр татар милләтен дә кимерә һәм җимерә башлады. Бу рухи ачлыкка, милләтнең котылгысыз үлеменә каршы куя алырлык бер генә көч бар, ул да булса – ИМАН. Ислам дине – безгә Аллаһы Тәгалә тарафыннан нәкъ менә шушындый болгавыр, хәвефле, куркыныч заманнарны исән-имин үтү өчен җибәрелгән котылу нуры. Иманыбыз бар икән – дәүләтебез дә, бәйсезлегебез дә булыр, милләтебез дә сау калыр, байлыкларыбыз да бәрәкәтле булыр, алда торган сират күперен дә исән-имин кичәрбез. Мин моңа чын күңелдән ышанам. Шушы ышаныч миңа бүген, барлык ишекләрдән куылып япа-ялгыз калганда да, милләттәшләрем тарафыннан таланганда һәм кыйналганда да, ачлык газаплары калдырган тән һәм җан сызлауларыннан сынсыз калып елаганда да, урамнардагы фәкыйрьләрне күреп үзәкләрем өзелгәндә дә - Аллаһыга ышаныч миңа яшәргә, милләт өчен көрәшнең яңа юларын эзләргә көч бирә. Мин беләм – сират күперен бары тик иманлылар гына кичә алачак... Татар бүген сират күперенең нәкъ уртасында...

                                  Фәүзия Бәйрәмова,
                                    1996 ел, май.

Ачлык мәйданы. Казан. 1991, май.Ачлык мәйданы. Казан. 1991, май.Татар яшьләре Ирек Гариф һәм Зөлфия Галим һәрвакыт янымда булдылар...Татар яшьләре Ирек Гариф һәм Зөлфия Галим һәрвакыт янымда булдылар...Бөркәүле машинада ятам...Бөркәүле машинада ятам...Креслога утыртып, сессиягә алып керәләр... Казан, 1991, 27 май.Креслога утыртып, сессиягә алып керәләр... Казан, 1991, 27 май.

C. Митрохин Провал референдума КПРФ: как понимать и что делать


http://echo.msk.ru/blog/sergei_mitrohin/1588968-echo/

Провал референдума КПРФ: как понимать и что делать

КПРФ после месяца работы решили не относить во МГИК собранные подписи в поддержку референдума о возвращении памятника Дзержинскому на Лубянку. Заявление товарища Рашкина о том, что КПРФ откладывает «сдачу подписных листов в поддержку референдума до решения суда и решения комиссии по монументальному искусству и затем уже продолжим борьбу за проведение референдум на новой основе» означает, что подписей нет. Рашкин явно блефует.
Процедура референдума уже запущена. Согласно ст. 10 закона «О референдумах в городе Москве», сбор подписей в поддержку инициативы осуществляется в течение 30 дней со дня, следующего за днем регистрации инициативной группы. МГИК принял решение о ее регистрации 25 июня, следовательно последний день сдачи подписей — 26 июля. Если до 18:00 этой даты подписи не будут сданы, МГИК примет решение об отказе в проведении референдума. И КПРФ придётся на два года забыть о Кровавом Феликсе.
Но повторять то же самое через два года весьма опасно для рейтинга партии. Ведь это уже будет мыльная опера, в которой коммунистам однозначно придется играть роль клоунов.
В законе о референдумах нет правового понятия «отложить». Даже если суд примет решение в пользу КПРФ по двум первым вопросам о здравоохранении и образовании, КПРФ придётся идти во МГИК, вновь регистрироваться в качестве инициативной группы и, в случае регистрации, вновь выходить на сбор подписей. Однако есть сомнения, что КПРФ суд выиграет, у многих экспертов сложилось чёткое убеждение, что формулировки вопросов были намеренно непроходными.
Произошло очень важное, знаковое событие. Почти такое же, как в августе 1991 года. Тогда москвичи снесли кровавый символ коммунистического режима, а сейчас отказались его восстанавливать.
Никто не видел на улицах Москвы толп, бегающих с криками: «где мне поставить подписи за Железного Феликса?» «Коммерсантъ» рассказывал о том, что сбор подписей шел крайне вяло: ни на одном из пунктов сбора, ни на пикетах КПРФ не было ажиотажа.
Коммунисты попытались повернуть историю вспять. Момент был выбран удачно. Путинский режим на всех парах движется в советское прошлое. Но, по мнению КПРФ, движется медленно, и она решила забежать вперед этого паровоза. Вернуть советскую власть на символическом уровне.
Ведь Феликс — это же символ не только коммунистического режима, но и его падения. Вернуть его на Лубянку — значит отменить решение российского народа об окончательном прощании с коммунизмом.
Не получилось. Народ фактически сказал НЕТ. Без энтузиазма времен августа 1991, но с равнодушием, чей леденящий холод должен напомнить российскому коммунизму о неизбежности политической могилы.
По большому счету аналогичный сигнал получила и нынешняя власть. Тем же своим равнодушием к возрождению из пепла птицы-Феликса народ дал понять Путину, что весь его неочекизм с травлей гражданских активистов и ловлей иностранных агентов — это инерция советского прошлого, у которой нет твердого задела для серьезного продолжения в будущем.
Так что для власти есть серьезный повод задуматься. Раз не нужен народу чекизм-большевизм, так может и не стоит его столь активно продвигать в качестве линии политического курса? Зачем плыть против течения реки Истории? Для начала предлагаю учесть волю народа на том же самом символическом уровне.
1) Повторяю свое предложение: установить памятник князю Владимируименно на Лубянке. Для этого памятника в Москве нет более подходящего места: отсюда начиналась древняя дорога в город Владимир, основанный, по преданию, самим Великим киевским князем. Если в год 1000-летия его смерти у властей действительно есть желание восстановить связь времен, разрушенную большевиками, то они должны поставит Владимира не просто так, а именно на Лубянке. Восславить святителя Руси вместо ее палача.
2) После провала референдума кровавый Феликс должен быть убран и с Петровки 38. Символическое значение этого решения будет гораздо мощнее переименования милиции в полицию. Поставленный втихаря 10 лет назад, что вообще Феликс там делает? Подпитывает чекисткой идеологией нашу доблестную полицию? Но эта идеология не имеет ничего общего с Конституцией России! У входа в здание блюстителей правопорядка фигура организатора массовых политических репрессий выглядит как-то зловеще. Никак не поймешь: то ли это двусмыслица, то ли наоборот — недвусмысленный намек на настоящее предназначение наших правоохранительных органов.
3) Пора бы задуматься и о других символах кровавого прошлого. При всей подчас иррациональной ненависти действующего режима к «цветным» революциям совершенно непонятны почести, которые по инерции продолжают отдаваться на главной площади страны лидеру самой кровавой из этих революций Владимиру Ленину. При той степени равнодушия, которую граждане продемонстрировали к восстановлению памятника Дзержинскому, вынос тела Ленина из Мавзолея и захоронение его вместе с семьей не вызовет слишком сильных общественных волнений. Множество безвкусных и бессмысленных памятников Ленину и другим большевикам усеивают сегодня улицы российских городов, засоряя собой массовое бессознательное, а через него и сознание. Эти «чертовы пальцы» тоталитаризма продолжают тянуть в прошлое души россиян, мешают им сделать окончательный европейский модернизационный выбор. Да и улицы наших городов должны носить имена великих деятелей культуры, а не кровавых палачей и породивших их человеконенавистнических утопий.
Нынешний режим вряд ли приступит к последовательной десоветизации национального самосознания российских граждан. Ему выгодно сохранять в этом самосознании опорные точки для проведения репрессивной политики. Однако провал референдума по Кровавому Феликсу вселяет надежду. Если с таким треском провалилась затея по возвращению России в тоталитарное прошлое, значит, ее ждет демократическое будущее